اصطلاحاتی که در این آییننامه، دستورالعملها و پیوست مربوط به کار رفتهاند، دارای معانی مشروح زیر میباشند:
۱ ـ آزادراه:
آزادراه به راهی گفته میشود که حداقل دارای دو خط اتومبیلرو و یک شانه حداقل به عرض سه متر برای هر طرف رفت و برگشت بوده و دو طرف آن به نحوی محصور بوده و در تمام طول آزادراه از هم کاملا مجزا باشد و ارتباط آنها با هم تنها به وسیله راههای فرعی که از زیر یا بالای آزادراه عبور کند تامین شود و هیچ راه دیگری آن را قطع نکند.
۲ ـ ابطال گواهینامه:
سلب اعتبار قانونی گواهینامه رانندگی.
۳ ـ اتومبیل:
هر نوع خودرو که لااقل دارای دو چرخ در جلو و دو چرخ دیگر در عقب بوده و برای حمل بار یا انسان به کار رود.
۴ ـ اتومبیل آموزشی:
خودرویی است که برای آموزش رانندگی اختصاص داده شده و باید دارای دو پدال کلاچ و دو پدال ترمز، دو آیینه، تابلوی ویژه روی سقف و علایم مشخص روی بدنه و متعلق و یا تحت پوشش یکی از آموزشگاههای مجاز آموزش رانندگی باشد.
۵ ـ [اصلاحی ۱۴۰۲/۶/۸]
ناوگان دانشآموزی:
خودرویی جمعی است که برای رفت و آمد دانشآموزان مدارس اختصاص داده شده است و دارای رنگ و علایم مشخصکننده میباشد.
۶ ـ ارتفاع چراغ:
فاصله مرکز چراغ خودرو بدون بار یا مسافر تا کف راه.
۷ ـ اعتبار برگ معاینه فنی:
زمان درج شده در متن برگ معاینه فنی وسیله نقلیه است.
۸- اوراق کردن وسیله نقلیه: عبارت است از جدا کردن قطعات اصلی وسیله نقلیه، امحای شمارههای شناسایی (در مورد شاسی به صورت برش) و بریدن سقف یا ستونهای اتاق و یا پرس اتاق آن و فک و اخذ پلاکها و ابطال اسناد مربوط.
۹- ایستادن:
ایست وسیله نقلیه در زمان کوتاه.
۱۰- ایستادن ممنوع (توقف مطلقا ممنوع):
ایست وسیله نقلیه برای هر مدت ممنوع است.
۱۱- بارکش:
هر نوع خودرویی که برای حمل بار ساخته شده است و دارای انواع زیر است:
الف ـ کامیون: وسیله نقلیه موتوری باری که قسمت بارگیر آن به صورت پیوسته به کشنده متصل است.
کامیونها به طورکلی با وضعیت حداقل دو محور وجود داشته و ظرفیت حمل ۶ تن بار و بیشتر دارند.
الف ـ
۱- کامیون اتاقدار: کامیونی که حداکثر ارتفاع دیواره مقاوم اتاق بار آن از کف اتاق ۵/۱ متر باشد.
الف ـ
۲- کامیون لبهدار: کامیونی که حداکثر ارتفاع دیواره مقاوم اتاق بار آن از کف اتاق ۸۰ سانتیمتر باشد.
الف ـ ۳ ـ کامیون تیغهدار: کامیونی که قسمت بار آن به وسیله تیغهای طولی به دو نیمه مساوی تقسیم شده باشد.
الف ـ ۴ ـ کامیون کفی: کامیونی که قسمت بار آن دیواره نداشته باشد.
الف ـ
۵- کامیون سقفدار (مسقف): کامیونی که قسمت بار آن به صورت محفظه سرپوشیده ساخته شده است.
الف ـ
۶- کامیون یخچالدار: کامیون سقف داری که قسمت بار آن دارای تجهیزات سرد کننده باشد.
الف ـ
۷- کامیون تانکر (باری مخزنی): کامیونی که قسمت بار آن به صورت مخزن بسته و برای حمل انواع مایعات ساخته شده است.
الف ـ
۸- کامیون بونکر: کامیونی که قسمت بار آن به صورت مخزن بسته و برای حمل انواع جامدات شکلپذیر (فله) ساخته شده است.
الف ـ
۹- کامیون مخلوطکن (میکسر): کامیونی که قسمت بار آن به صورت مخزن بسته و دارای دستگاه مخلوط کن باشد.
الف ـ ۱۰ ـ کامیون کمپرسی: کامیون اتاق داری که تخلیه بار آن به وسیله دستگاه کمپرس انجام میشود.
الف ـ ۱۱ ـ کامیونت: به دو صورت زیر وجود دارد:
۱۱ ـ ۱ ـ خودروی ون باربری: وسیله نقلیه موتوری باری است که اتاق راننده و اتاق بار به صورت دو محفظه جداگانه و بر روی یک شاسی باشد و مجموع وزن وسیله نقلیه و ظرفیت حمل بار آن از ۵/۳ تن تا کمتر از ۵ تن است.
۱۱ ـ ۲ ـ لوری: وسیله نقلیه موتوری باری است که اتاق راننده و اتاق بار به صورت دو محفظه جداگانه و بر روی یک شاسی باشد و مجموع وزن وسیله نقلیه و ظرفیت حمل بار آن از ۵ تن تا کمتر از ۶ تن است.
الف ـ ۱۲ ـ کشنده: وسیله نقلیه ایست که یدک و یا نیمه یدک را به دنبال خود کشیده و به حرکت در میآورد.
الف ـ ۱۳ ـ وانت دو کابین: وسیله نقلیه موتوری دو منظوره که اتاق راننده و سرنشینان و اتاق بار به صورت دو محفظه جداگانه باشد و برای حمل بار و اشخاص به کار میرود.
الف ـ ۱۴ ـ وانت یک کابین: وسیله نقلیه موتوری که اتاق راننده و اتاق بار به صورت دو محفظه جداگانه و بر روی یک شاسی باشد و برای حمل بار ساخته شده و مجموع وزن خودرو و ظرفیت حمل بار آن کمتر از ۵/۳ تن است.
ب ـ تریلر (یدک): عبارت از وسیله نقلیه است که با یک وسیله نقلیه موتوری کشیده میشود.
پ ـ نیمه تریلر (نیمه یدک): عبارت از یدکی است که به یک وسیله نقلیه دیگر به طوری متصل میگردد که بخشی از وزن بار آن به وسیله کامیون یا کامیونهای کشنده حمل میشود.
۱۲ ـ برگ یا برچسب معاینه فنی:
گواهی انجام معاینه فنی که از سوی ستادهای معاینه فنی خودرو یا مراکز فنی مجاز صادر و برگه به درخواست کننده تحویل و برچسب به سمت راست شیشه جلو الصاق میگردد.
۱۳ ـ بزرگراه:
راهی است که حداقل دارای دو خط عبور در هر طرف بوده و ترافیک دو طرف آن به وسیله موانع فیزیکی از هم جدا شده باشد و به طور معمول دارای تقاطعهای غیرهمسطح است.
بزرگراه میتواند تعداد معدودی تقاطع همسطح کنترل شده داشته باشد.
۱۴ ـ پلاک:
قطعه فلزی است با ابعاد، طرح و رنگهای زمینه مختلف که شماره روی آن حک میشود و انواع آن عبارتند از: شخصی، دولتی، عمومی، سیاسی، سرویس، کنسولی، نظامی - انتظامی، تعمیری، گذر موقت، بینالمللی، ترانزیت، کشاورزی ـ عمرانی و ویژه.
۱۵ ـ پلاک غیرمجاز:
پلاکهای غیرمجاز عبارتند از:
الف ـ پلاکی که به موجب آگهی قبلی معاونت راهنمایی و رانندگی نیروی انتظامی جمهوری اسلامی ایران، که از این پس در این آییننامه به اختصار راهنمایی و رانندگی گفته میشود، باید تجدید گردد.
ب ـ پلاکی که در کشور خارجی روی وسیله نقلیه نصب شده و پس از ورود به ایران با وجود سپری شدن مدت اعتبار آن تعویض نشده باشد.
پ ـ پلاک بینالمللی که برای مسافرت با اتومبیل به خارج از کشور از سوی راهنمایی و رانندگی صادر و به اتومبیلهای پلاک داخلی داده میشود و استفاده از آن در کشور ممنوع است.
ت ـ پلاکی که اشخاص در ارقام و مشخصات اولیه آن تغییر ایجاد کنند و یا پلاک وسیله نقلیه دیگری به یک وسیله نقلیه الصاق گردد و یا برای آن پلاک تقلبی به کار برده شود.
ث ـ پلاک دست ساز و دست نوشتهای که بدون مجوز راهنمایی و رانندگی به کار برده میشود.
ج ـ پلاک خودرویی که با اعلام مراجع صلاحیت دار فرسوده اعلام میشود.
۱۶ ـ پلیس راه: واحدهایی از راهنمایی و رانندگی نیروی انتظامی جمهوری اسلامی ایران که نظارت و کنترل بر اجرای قوانین و مقررات راهنمایی و رانندگی در جادههای کشور دارند.
۱۷- پلیس مدرسه: دانش آموز آموزش دیدهای که با لباس ویژه و تجهیزات تعیین شده از طرف مسؤولین مدرسه برای عبور ایمن دانش آموزان از عرض سوارهرو راهها مامور میگردد.
۱۸- پیاده: [اصلاحی ۱۳۹۶/۵/۸]
شخصی غیرسوار که بدون استفاده از هر نوع وسیله نقلیه موتوری یا غیرموتوری حرکت میکند یا فردی که از صندلی چرخدار (ویلچر) استفاده نموده یا مبادرت به جابهجایی کالسکه، چرخ دستی، جامهدان، سبدهای چرخدار و مانند آن مینماید.
۱۹- پیادهرو:
بخشی جدا شده از خیابان که در امتداد آن واقع شده و برای عبور و مرور پیادگان اختصاص یافته است.
۲۰ ـ پیچ (قوس افقی):
انحراف مستقیم راه در سطح افق.
۲۱ ـ ترافیک (شدآمد):
آمد و شد وسایل نقلیه و اشخاص و حیوانات در راهها.
۲۲ ـ تراموا (قطار خیابانی):
قطاری شهری است که به طور معمول در خطوط ریلی واقع در سطح سوارهرو وسایل نقلیه دیگر حرکت مینماید.
۲۳ ـ تقاطع:
محدودهای است که در آن دو یا چند مسیر به صورت همسطح یا غیرهمسطح با یکدیگر تلاقی میکنند.
۲۴ ـ توقف:
ایست وسیله نقلیه در زمان طولانی بدون حضور راننده.
۲۵ ـ توقف سنج (پارکومتر):
دستگاهی است که با انداختن سکه یا پرداخت حق توقف، استفاده از کارتهای اعتباری یا روشهای دیگر، اجازه توقف را در زمان معین به خودرو میدهد.
۲۶ ـ توقف ممنوع (پارکینگ ممنوع):
توقف وسیله نقلیه ممنوع است، جز برای سوار و پیاده کردن، مشروط به استقرار راننده در پشت فرمان.
۲۷ ـ توقیف گواهینامه رانندگی:
اخذ و ضبط گواهینامه رانندگی و محروم نمودن موقت دارنده از مزایای قانونی آن.
۲۸ ـ جاده:
راه خارج از شهر برای عبور و مرور.
۲۹ ـ جاده اصلی:
راهی است که در برخورد با راه دیگر به طور معمول عریض تر است و با نصب علایم راهنمایی و رانندگی، اصلی تلقی میگردد.
۳۰ ـ جاده خصوصی:
راهی که اشخاص یا مؤسسات برای کاربرد شخصی ساخته اند و استفاده دیگران از آن منوط به اجازه مالک است.
۳۱ ـ جاده فرعی:
راهی که از راه اصلی منشعب شده و یا به آن میپیوندد و به طور معمول کمعرضتر است و با نصب علایم راهنمایی و رانندگی، فرعی تلقی میشود.
۳۲ ـ چراغ توقف (چراغ ترمز):
عبارت از چراغهایی است که هنگام به کار بردن ترمز پایی برای کاهش سرعت یا توقف به کار میرود تا توجه لازم را به استفاده کنندگان از راه در پشت سر وسیله نقلیه بدهد.
۳۳ ـ چراغ جانبی جلو (چراغهای کوچک جلو):
عبارت از چراغهایی است که حضور وسیله نقلیه و عرض آن را از سمت جلو نشان میدهد.
۳۴ ـ چراغ جانبی عقب (چراغهای کوچک عقب):
عبارت از چراغهایی است که حضور وسیله نقلیه و عرض آن را از سمت عقب نشان میدهد.
۳۵ ـ چراغ جانبی وسایل نقلیه طویل:
عبارت از چراغهایی است که در امتداد طول وسایل نقلیه طویل به کار میرود تا رانندگان وسایل نقلیه دیگر قادر به تشخیص طول آن شوند. این چراغها برای هر دو طرف در نظر گرفته شده و در قسمت عقب قرمز رنگ و در قسمت جلو زرد رنگ میباشند و در حدود هر ۳ متر از طول وسیله نقلیه نصب میشوند.
۳۶ ـ چراغ دنده عقب:
عبارت از چراغی است که راننده وسیله نقلیه به کار میبرد تا راه را به طرف عقب وسیله نقلیه روشن کرده و به این ترتیب به دیگر استفادهکنندگان از راه اخطار نماید که وسیله نقلیه در حال راندن به عقب بوده و یا میخواهد به عقب براند.
۳۷ ـ چراغ رانندگی (نور بالا):
عبارتست از چراغهایی که جلوی وسیله نقلیه را تا فاصله دور روشن میکند.
۳۸ ـ چراغ راهنما:
عبارت از چراغی است که راننده وسیله نقلیه به کار میبرد تا به دیگر استفاده کنندگان از راه اخطار نماید که راننده قصد تغییر جهت به راست و یا چپ، گردش و یا توقف را دارد.
۳۹ ـ چراغ عبور (نور پایین):
عبارتست از چراغهایی که جلو وسیله نقلیه را در فاصله نزدیک روشن میکند و موجب خیره شدن چشم یا ناراحتی رانندگانی که از طرف مقابل میآیند و دیگر استفادهکنندگان از راه نخواهد شد.
۴۰ ـ چراغ مه:
عبارت از چراغی است که در اتومبیل نصب شده و برای بهتر دیدن راه در هنگام مه و برف و باران سیلآسا و گرد و غبار و مانند آن به کار میرود.
۴۱ ـ چرخ فلزی:
چرخی است که محل تماس آن با سطح زمین فلزی باشد.
۴۲ ـ حریم تقاطع:
محدودهای است در تقاطع راهها که به منظور سهولت حرکت و ایمنی تردد اختصاص مییابد.
۴۳ ـ حق تقدم عبور:
اولویت حق عبور وسیله نقلیهای نسبت به وسایل نقلیه دیگر یا نسبت به پیادگان و بالعکس.
۴۴ ـ خط ایست:
خط کشی عرضی است که در ورودی تقاطع و به منظور تعیین مرز توقف وسایل نقلیه پیش از گذرگاه پیاده بر سطح راه ترسیم میشود.
۴۵ ـ خط تغییر سرعت:
نوعی خط عبور که خودروهای ورودی به مسیر اصلی یا خروجی از آن میتوانند در طول آن، سرعت خود را برای همگرایی و یا واگرایی با جریان ترافیک افزایش یا کاهش دهند.
۴۶ ـ خط عبور:
بخشی از سوارهرو است که در طول مسیر، به عبور یک ستون وسیله نقلیه اختصاص یافته و با خط کشی حدود آن مشخص میگردد. یک راه میتواند در هر جهت یک یا چند خط عبور داشته که این خطهای عبور از سمت راست به چپ از شماره یک به بالا شمارهگذاری میشوند.
۴۷ ـ خط عبور دوچرخه:
عبارتست از مسیر ویژه دو چرخه در سطح معابر که با تابلو، خط کشی و یا رنگ حدود آن مشخص میگردد.
۴۸ ـ خط کمکی:
خط عبوری است که به منظور تغییر سرعت، انجام حرکات گردشی و یا افزایش ظرفیت راه، در کنار خط عبور ایجاد میشود.
۴۹ ـ خط ویژه:
مسیری است که به وسیله خط کشی با رنگ متفاوت از خطوط دیگر و یا علایم و یا موانعی از بقیه مسیرها مشخص گردیده و برای عبور و مرور یک یا چند نوع وسیله نقلیه اختصاص دارد.
۵۰ ـ خم (قوس عمودی):
انحراف مسیر مستقیم راه در سطح قائم.
۵۱ ـ خودرو:
هر نوع وسیله نقلیه قابل حرکت در راهها که نیروی محرکه آن از موتور باشد، به استثنای وسایل نقلیه ریل رو و عبارتند از:
الف ـ سواری:
خودرویی است که برای حمل انسان ساخته شده و ظرفیت آن با راننده حداکثر ۶ نفر است.
ب ـ سواری استیشن (سفری):
نوعی خودرو سواری است که فضای بار با فضای سرنشین یکسره باشد و ظرفیت آن با راننده حداقل ۷ و حداکثر ۹ نفر است.
پ ـ سواری کار:
اتومبیلی است دو دیفرانسیل کمکدار با اتاق جدا از شاسی یا اتومبیلی که ظرفیت آن با راننده بین ۱۰ تا ۱۵ نفر باشد.
ت ـ اتوبوس:
هر نوع وسیله نقلیه موتوری مسافربری که ظرفیت آن با راننده و کمک راننده ۲۷ نفر یا بیشتر باشد.
ث ـ اتوبوس برقی:
اتوبوسی که نیروی محرکه آن به وسیله باتری یا نیروی برق تامین میشود.
ج ـ اتوبوس دو طبقه:
وسیله نقلیه موتوری مسافربری که قسمت حمل مسافر آن در دو طبقه جداگانه روی هم و با یک سازه مشترک بوده و ظرفیت آن با راننده حداقل ۲۷ نفر است.
چ ـ مینی بوس:
خودروی مسافربری است که ظرفیت آن با راننده بین ۱۶ تا ۲۶ نفر میباشد.
ح ـ تراکتور:
نوعی خودرو است که برای کارهای کشاورزی، صنعتی و عمرانی مانند شخم زدن، حفاری، بارگیری و کشیدن دنبالهبند و غیره به کار میرود.
۵۲ ـ خیابان:
راه عبور و مرور در محل سکونت و فعالیت مردم که عرض آن بیش از ۶ متر باشد.
۵۳ ـ خیابان اصلی:
راهی است که در برخورد با راههای دیگر عرض سوارهروی آن بیشتر است و یا با نصب علایم راهنمایی و رانندگی، اصلی تلقی شده و در غیر این صورت در سمت راست راه دیگر قرار دارد.
۵۴ ـ خیابان فرعی:
راهی است که در برخورد با راههای دیگر، عرض سوارهروی آن کمتر است و یا با نصب علایم راهنمایی و رانندگی، فرعی تلقی شده و در غیراینصورت در سمت چپ راه دیگر قرار گرفته باشد.
۵۵ ـ دستگاه تهویه:
به دستگاههایی اعم از پنکه، کولر و یا بخاری گفته میشود که هوای درون وسیله نقلیه را جا به جا و یا دمای آن را کاهش یا افزایش دهد.
۵۶ ـ راننده:
کسی که هدایت وسیله نقلیه موتوری و غیرموتوری و همچنین حرکت دادن حیوانات را به صورت واحد یا گله و رمه بر عهده داشته باشد.
۵۷ ـ راه:
عبارتست از تمامی سطح خیابان، جاده، کوچه و کلیه معابری که برای عبور و مرور عموم اختصاص داده میشود.
۵۸ ـ راه آهن:
ریلهای آهنی موازی ثابتی که قطار و وسایل نقلیه ریلی دیگر بر روی آن حرکت میکنند.
۵۹ ـ راه عمومی:
به راههایی گفته میشود که برای عبور و مرور عموم مورد استفاده قرار میگیرد.
۶۰ ـ روز:
از طلوع تا غروب آفتاب.
۶۱ ـ سازنده وسایل نقلیه:
شخص یا مؤسسه یا کارخانهای که وسایل نقلیهای را که مطابق آییننامه باید شمارهگذاری شود میسازد، یا قطعات ساخته شده آنها را سوار (مونتاژ) مینماید.
۶۲ ـ ستاد معاینه فنی:
تشکیلات متمرکز برای برنامهریزی، هدایت، نظارت و کنترل فعالیت مراکز فنی معاینه خودرو و مراکز معاینه فنی مجاز که از سوی شهرداریها و سازمان راهداری و حمل و نقل جادهای ایجاد میگردد.
۶۳ ـ سطح روشن:
در مورد چراغها عبارت از سطح قابل دیدی است که نور از آن منتشر میشود و در مورد منعکس کننده نور عبارت از سطح قابل دیدی است که نور را منعکس میکند.
۶۴ ـ شانه راه:
بخشی از بدنه راه است که در دو طرف خطهای عبور رفت و برگشت قرار داشته و برای توقف اضطراری وسایل نقلیه به کار میرود.
۶۵ ـ شب:
از غروب تا طلوع آفتاب.
۶۶ ـ شماره وسیله نقلیه:
عدد یک یا چند رقمی و حروفی که از طرف راهنمایی و رانندگی روی پلاکهای ویژه منقوش و در عقب و جلوی وسیله نقلیه نصب میشود.
۶۷ ـ شناسنامه خودرو:
سندی است که مشخصات خودرو، مالک و نشانی کامل محل سکونت وی و تاریخ انتقالات و تغییرات انجام شده از سوی راهنمایی و رانندگی در آن درج و به آخرین مالک تسلیم میگردد.
۶۸ ـ شیب (سربالایی ـ سرازیری):
تغییر تدریجی ارتفاع سطح تمام شده راه در امتداد طولی مسیر.
۶۹ ـ ظرفیت وسیله نقلیه:
وزن بار یا تعداد مسافری که از طرف کارخانه سازنده با تایید وزارت صنایع و معادن برای وسیله نقلیه تعیین گردیده است.
۷۰ ـ علایم:
هر نوع علامت عمودی و افقی مانند تابلو، چراغ راهنمایی و رانندگی، خط کشی، نوشته و ترسیم، و همچنین تجهیزات هدایت کننده، سوت و حرکت دست و غیره که به وسیله مقامات صلاحیت دار برای کنترل و تنظیم عبور و مرور تعیین و به کار برده میشود.
۷۱ ـ قطار شهری:
نوعی وسیله حمل و نقل عمومی است که در شهرها و حومه به جا به جایی مسافر پرداخته و به طور معمول با چرخهای فلزی بر روی ریل حرکت میکند.
۷۲ ـ قطعات و قسمتهای اصلی:
کلیه قسمتهای اساسی وسیله نقلیه شامل محور، موتور، شاسی، اتاق و رنگ که تعویض آنها باعث تغییر مشخصات اساسی وسیله نقلیه میگردد.
۷۳ ـ کارت پارک:
کارت یا برگهای است که با پرداخت پول تهیه میگردد و به وسیله آن اجازه توقف در مکان و زمان معین به خودرو داده میشود.
۷۴ ـ کارت شناسایی خودرو:
کارتی که مشخصات مالک و وسیله نقلیه شماره گذاری شده در آن ثبت و از سوی راهنمایی و رانندگی صادر و به مالک وسیله نقلیه تسلیم میگردد.
۷۵ ـ کاروان:
کاروان یا خانه سیار وسیله نقلیه غیرموتوری است که برای سکونت و یا کار استفاده شده و عرض آن از ۶/۲ متر و طول آن از ۱۲ متر بیشتر نباشد.
۷۶ ـ کلاه ایمنی:
کلاهی است که راننده و سرنشین موتورسیکلتها آن را برای محافظت سر خود در برابر ضربات احتمالی ناشی از بروز سوانح به کار میبرند.
۷۷ ـ کمربند ایمنی:
تسمهای که نیم تنه بالای راننده و هریک از سرنشینان را تحت کنترل و مهار ایمن خود قرار میدهد تا در هنگام ضرورت، همچون کاهش ناگهانی سرعت یا توقف آنی خودرو که ممکن است ناشی از ترمز یا برخورد با جسم دیگر یا حوادث دیگر باشد، مانع از جدا شدن سرنشینان و راننده از صندلی خود و اصابت به شیشه جلو یا دیگر قسمتهای درونی و یا پرتاب شدن به بیرون خودرو شود و حداقل دارای دو نقطه اتکا باشد.
۷۸ ـ کوچه:
راهی در مناطق مسکونی که عرض آن حداکثر ۶ متر باشد.
۷۹ ـ گذرگاه پیاده:
گذرگاهی در تقاطع راهها، امتداد پیادهروها، سوارهروها، روگذرها یا زیرگذرها یا هر محل دیگری از سوارهرو که به وسیله خط کشی یا میخکوبی یا علایم دیگر، برای عبور پیادگان اختصاص داده شده است.
۸۰ ـ گواهینامه بینالمللی رانندگی:
گواهینامهای است که به اعتبار گواهینامه داخلی طبق مفاد قانون الحاق ایران به کنوانسیون عبور و مرور در جادهها و کنوانسیون مربوط به علایم راهها، مصوب ۱۳۵۴ توسط راهنمایی و رانندگی صادر میگردد و مدت اعتبار آن یک سال باشد.
نظرات کاربران
هنوز نظری برای این قانون ثبت نشده است.
اولین نفر باشید و نظر خود را به اشتراک بگذارید.