اصطلاحاتی که در این آییننامه به کار میرود تابع تعاریف زیر میباشد:
دستگاه (سازمان) دولتی: وزارتخانه، مؤسسه یا شرکتی است که مطابق قوانین و مقررات، اعمال حاکمیت یا تصدی دولت جمهوری اسلامی ایران را در امری به عهده دارد.
در مواردی که موضوع در ارتباط با وظایف و مسئولیتهای چند دستگاه باشد، تعیین دستگاه مسئول بر عهده هیات وزیران میباشد.
توافق حقوقی: توافقی است ناشی از روابط بینالمللی که به موجب آن، دستگاه دولتی در مقابل دولت، مؤسسه و شرکت دولتی خارجی یا مجامع، شوراها و سازمانهای بینالمللی، ملتزم به امری شود و دارای آثار و ضمانت اجرای حقوقی باشد.
توافق حقوقی در موادی که نیازمند تصویب مجلس شورای اسلامی باشد، “توافق حقوقی تشریفاتی” است و در سایر موارد، “توافق حقوقی ساده” محسوب میشود.
توافق نزاکتی: توافقی است ناشی از روابط بینالمللی که به موجب آن، دستگاه دولتی تصمیم خود را به تعقیب سیاستهای معینی اعلام مینماید، بدون آن که اثر حقوقی لازمالاجرایی بر آن مترتب باشد.
اعلام قبولی: هر اقدامی که در حقوق بینالمللی متضمن قبول توافق حقوقی باشد، اعم از امضای قطعی، تصویب، پذیرش و الحاق.
قرارداد جزئی: توافق حقوقی است که اجازه انعقاد آن در یک توافق حقوقی تشریفاتی به دستگاه دولتی داده شده است.
برنامه همکاری: ترتیباتی است که دستگاه دولتی برای انجام امور محول، با طرف خارجی توافق مینماید. مشروط بر اینکه موضوع آن در چارچوب وظایف و اختیارات آن دستگاه بوده، امکان تجدید نظر و اصلاح توسط دستگاه مذکور وجود داشته باشد، مانند سفرهای زیارتی و صدور ویزا.
اجازه مقدم: مجوز مجلس شورای اسلامی است که برای انعقاد توافق حقوقی، حسب مورد یا موضوع اخذ شده باشد.
معاملات: خرید و فروش کالا، حقوق و خدماتی است که دستگاه دولتی در قالب بودجه سالیانه در حدود اختیارات محول با رعایت ضوابط کلی قانون انجاممیدهد.
مبادله یادداشت و نامه: مبادله اسنادی است که برای انجام امور محول به دستگاه دولتی توسط مسئولین ذیربط با رعایت حقوق بینالمللی صورت میگیرد.
تفاهمنامه: توافقی است که زمینه همکاری دولت جمهوری اسلامی ایران یا یکی از دستگاههای دولتی با طرفهای خارجی را مشخص مینماید، بدون آن که تعهد حقوقی جهت انجام برای دستگاه دولتی ایجاد نماید.
پاراف: عبارت است از تایید پیشنویس توافق بینالمللی از طرف اشخاص مجاز.
امضای موقت: امضای توافق بینالمللی است که لازمالاجرا شدن آن منوط به تصویب مراجع صالح باشد.
امضای قطعی: امضای توافق بینالمللی است که بعد از تصویب مراجع صالح، از طرف مقامات صلاحیتدار صورت میگیرد. در مواردی که نوع امضا مشخص نشود، امضا قطعی محسوب خواهد شد.
تعاریف اصطلاحات دیگر همان است که در قوانین و مقررات داخلی یا مقررات بینالمللی پذیرفته شده توسط جمهوری اسلامی ایران ذکر گردیده است.
نظرات کاربران
هنوز نظری برای این قانون ثبت نشده است.
اولین نفر باشید و نظر خود را به اشتراک بگذارید.